[v] spadam za szybko [10]

[rozdział dziesiąty - łzy kiedyś wyblakną]

Dokładnie trzy dni po pogrzebie przyjaciela siedzieliśmy przy rodzinnym stole przy wspólnej kolacji z rodzicami i Łukaszem, a na mojej twarzy pierwszy raz od dłuższego czasu pojawił się uśmiech. Delikatny, może ledwo zauważalny, ale ja sama wyraźnie go czułam, a to sprawiało, że cieszyłam się jak dziecko. Świadomość, że w tej smutnej rzeczywistości, pogrążonej w zupełnym mroku są jeszcze jakieś powody do radości podnosiła mnie na duchu. Przeżułam kawałek soczystej pieczeni autorstwa mojej mamy i powróciłam do słuchania rozmów, które towarzyszyły wspólnemu posiłkowi. W ciągu piętnastu minut zdążyliśmy przeanalizować całą historię przygotowań reprezentacji kraju do najważniejszego turnieju w czteroleciu, rozpatrzeć wszystkie plusy i minusy określonego toku treningowego oraz ocenić czy zwolnienie Raula z funkcji trenera reprezentacji kraju było słuszne. Od dłuższego czasu całe środowisko siatkarskie czuło w kościach, że to tylko kwestia czasu, jednak nikt nie potrafił przyswoić do świadomości myśli, że tego pozytywnego skrzata już z nami w Polsce nie będzie. Doskonale wiedzieliśmy jaką wartość ten człowiek stanowił dla Łukasza, więc pomieszczenie wypełnił dziwny żal i przygnębienie, gdy tylko zaczęliśmy owy temat. Do Raula można było mieć tysiące pretensji – zaczynając od niesłuchania zawodników, gdy ci dawali znaki, że dzieje się źle; pogrzebania naszych szans na medal olimpijski aż w końcu kończąc na nieco butnym zachowaniu po powrocie z Pekinu – ale jednak to dzięki niemu polska siatkówka zaczęła się liczyć na arenie międzynarodowej. To on dał nam medal. Po latach posuchy doprowadził drużynę do upragnionego krążka. To on pozwolił marzyć siatkarzom i kibicom o wielkich sukcesach, to on rozbudził w nas wszelkie nadzieje. I nieważne, że później sam je zaprzepaścił. To on wycisnął z mojego brata jak najwięcej, pokazał mu, że może być jednym z najlepszych środkowych na świecie, że może być wielki. Byłam mu za to ogromnie wdzięczna i darzyłam wielkim szacunkiem. Raul sam był wielki.

-Ciekawe kto go zastąpi. – Oderwałam się od swoich myśli i spojrzałam na głowę naszej rodziny, przyswajając do wiadomości wypowiedziane słowa. Kawałek mięsa stanął mi w przełyku, powodując, że miałam ochotę zwrócić zawartość żołądka. Skrzywiłam się nieznacznie i na chwilę spuściłam wzrok. Mogłam powiedzieć czy powinnam milczeć? Mimo wszelkich wątpliwości postanowiłam podzielić się swoją wiedzą. – Czy to będzie Polak, czy znów obcokrajowiec. Kto wie, co tym z pzps-u siedzi w głowach.

-To będzie Daniel. - Wyrzuciłam z siebie na tyle głośno by wszyscy mogli mnie usłyszeć i spuściłam wzrok. W pomieszczeniu zapanowała cisza. Bez trudu usłyszeć mogłam jak szybko biło moje serce, które nagle postanowiło przepompować dwa razy większą ilość krwi niż normalnie. Nie chciałam wypowiadać tych słów na głos. Nie chciałam, żeby okazały się prawdą. - To będzie Castellani.

Powtarzałam te słowa w swojej głowie jeszcze kilkanaście razy, za każdym razem z coraz większą goryczą. To nie było tak, że nie cieszyłam się z jego sukcesu albo po prostu mu go nie gratulowałam. Byłam dumna, że człowiek, który zdecydował się pozyskać mnie do swojego sztabu miał zostać trenerem reprezentacji kraju, jednak czułam żal i najzwyczajniej w świecie się bałam. Nie zgodziłam się na kilkuletni kontrakt. Chciałam najpierw się wykazać i zasłużyć na to by zostać w Bełchatowie dłużej, a w razie niepowodzeń lub po prostu braku aklimatyzacji wyjechać bez sprawiania większych kłopotów. Lubiłam wolność i świadomość, że nic nie trzyma mnie w jednym miejscu dłużej niż sama tego chciałam. W Skrze jednak poczułam się rewelacyjnie, jak w drugiej rodzinie. Bałam się, że do końca sezonu zdążę się zadomowić na tyle by chcieć zostać, ale nie dostanę na to szansy. Istniało ogromne prawdopodobieństwo, że nowy trener zmieni sztab lub będzie uprzedzony do współpracy z kobietą i najzwyczajniej w świecie zakończy naszą współpracę bez żadnych konsekwencji. Cholera, czułam, że mogę żałować tej decyzji, dlatego ceniłam chwile, gdy mogłam wyrzucać ze świadomości ten drobny szczegół.

-To tajemnica. Ogromna. Prawdopodobnie jeszcze długo nie ogłoszą jej oficjalnie, ale to będzie Daniel.

-Znowu Argentyńczyk. - Zauważyła błyskotliwe mama.

-Wybierają człowieka bez doświadczenia? - Niedowierzał mój ojciec.

-Coś tam ze Skrą ugrał. - Wtrącił Łukasz. - Nie jest zielony, poradzi sobie.

W pomieszczeniu znów zapanowało milczenie. Każdy próbował przyswoić rewelacje, które im zafundowałam oraz przeżuwał pyszne danie. Co jakiś czas wymienialiśmy się spojrzeniami, ale szybko urywaliśmy kontakt wzrokowy. Z każdą kolejną sekundą moja irytacja rosła i wydaje się jasne, że w końcu musiałam pęknąć. Przełknęłam ostatni kawałek ziemniaka, wytarłam usta serwetką w kurczaki, odłożyłam z głośnym brzdękiem sztućce, aż wreszcie przemówiłam.

-Mam tego dosyć. Dosyć. - Ostatni wyraz przeliterowałam. Wszyscy spojrzeli na mnie z wyraźnym zainteresowaniem i czekali na kontynuacje. - Jesteśmy żałośni. Sztuczni. Kadziewicze tak się nie zachowują. Kadziewicze śmieją się ze swoich wad, dogryzają sobie na każdym kroku i śmieją z wpadek innych. I albo za pięć minut wszystko wróci do normy, albo biorę samochód i wracam do Bełchatowa. 

Odetchnęłam z ulgą, uśmiechnęłam się dumna z siebie i uniosłam brwi w oczekiwaniu na jakąkolwiek reakcje. Łukasz, który siedział naprzeciwko mnie, wyszczerzył się jak szczerbaty do sera, Bożena klasnęła donośnie i zaczęła zbierać brudne naczynia, a Czesław zatarł szczęśliwy ręce i całe swoje zachowanie podsumował słowami:

-To ja zadzwonię po Mariana! Przepyszny bimberek mi ostatnio wyszedł.

I tanecznym krokiem oddalił się w kierunku barku. Obudziłam potwora. Zdecydowanie obudziłam potwora.

/

Wujek Marian, najlepszy kumpel mojego ojca, półleżał na kanapie już mocno wstawiony, a Czesław co chwilę wtórował mu śmiechem. Bożenka natomiast, cała zaczerwieniona, siedziała z ciocią Grażyną na fotelach i razem komplementowały nowe meble, które rodzice kupili sobie w celu odnowienia najważniejszego pokoju w całym domu. Spojrzałam na swoją najlepszą przyjaciółkę Karolinę lekko zamroczonym już wzrokiem i dyskretnie zasygnalizowałam jej, że się zwijamy. Dziewczyna jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki momentalnie się ożywiła i pokiwała twierdząco głową. Mając niemą zgodę na opuszczenie miejsca alkoholowej rozpusty mojej rodziny, wstałam i pociągnęłam ją za rękę w stronę tarasu. Po drodze wyciągnęłam z barku butelkę białego wina, które stało najbliżej drzwiczek, po czym wyszłam zakosztować świeżego powietrza.

Nie można powiedzieć, że byłam już pijana, ale zdecydowanie nie należałam do osób trzeźwych. Mój umysł był już lekko zamroczony, ruchy natomiast spowolnione. Uśmiech nie schodził mi z ust, miałam rewelacyjny humor. Nie wypiliśmy jednak dużo - ledwie kilkanaście kieliszków. To musiało potwierdzać jedno - bimberek mojego ojca może i rzeczywiście był pyszny, jednak stężenie alkoholu w nim na pewno przekraczało standardowe normy.

Karolina usiadła na jednym z wiklinowych krzeseł i owinęła się grubym kocem, który leżał obok. Ja postąpiłam identycznie. Noce nie były już ciepłe - wręcz przeciwnie - miałam wątpliwości czy jesteśmy w stanie wysiedzieć tam długo.

-O matko! Ale tęskniłam za tym klimatem. – Rozmarzyła się moja przyjaciółka. – Mam nadzieję, że skoro panna Kadziewicz mieszka teraz w Polsce, takie dni zdarzać się będą częściej.

-Będę przyjeżdżać kiedy tylko się da. – Posłałam jej swój firmowy uśmiech. – Bełchatów jednak nie znajduje się na końcu świata. Liczę na częste odwiedziny.

Otworzyłam wino korkociągiem, który również ukradłam z alkoholowej świątyni Czesława i rzuciłam korkiem w ciemną noc, fundując sobie jednocześnie wycieczkę w zroszoną trawę w celu znalezienia go. Nie musiałam tego robić jednak od dziecka miałam wrodzoną obsesje na punkcie dbania o środowisko i nawet promile alkoholu we krwi nie potrafiły mnie przed tym powstrzymać. Pociągnęłam duży łyk półsłodkiego wina i podałam butelkę Karolinie.

-Przespałam się z Łukaszem. – Powiedziała dość twardym tonem i przyssała się do szyjki. Patrzyłam na nią jak na kosmitkę, czekając aż skończy pić i rozwinie swoją myśl. Próbowałam jednocześnie pozbierać swoją szczękę z podłogi. Zamknęłam więc usta i przełknęłam ślinę, wciąż niedowierzając w słowa, które kilka sekund padły. 

Łukasz i Karolina? Mój brat i moja najlepsza przyjaciółka? Moja najlepsza przyjaciółka, która nigdy nie wykonała żadnego ruchu w kierunku mojego brata, który traktował ją jak drugą siostrę i mój brat, który nigdy jawnie jej nie podrywał? Miałam wrażenie, że ktoś po prostu sobie ze mnie kpi. Czy to nie podchodziło pod kazirodztwo? Przecież oni znali się od kołyski!

-Co? Kiedy? Jak do tego doszło? – Zarzuciłam ją pytaniami i zabrałam z rąk do połowy opróżnioną butelkę. Mózg nie pozwalał mi w tej sytuacji odstawić alkoholu.

-Po Igrzyskach. Przyjechał do domu, spotkaliśmy się tutaj. Od słowa do słowa umówiliśmy się na spotkanie, później on odwiózł mnie do domu, zaprosiłam go do środka i koniec. Poszliśmy do łóżka.

-Na trzeźwo?

-Ani kropli.

-A co było rano?

-Nic. Kompletnie nic. – Ściszyła głos. – Nie rozmawialiśmy ze sobą, ale oboje mieliśmy wrażenie, że zniszczyliśmy coś ważnego. To się czuje. A jeżeli nie, to widzi w spojrzeniu tej drugiej osoby.

Przymknęłam oczy, wyraźniej czując jak moja głowa faluje. Próbowałam poukładać wszystkie myśli i wydedukować cokolwiek ze wszystkich rzeczy, które usłyszałam lub zobaczyłam i ułożyć wszystko w jedną całość. Mój Łukasz lubił bawić się innymi kobietami i czerpać z życia jak najwięcej, jednak zawsze stawiał wszystkie sprawy jasno. A przespanie się z najlepszą przyjaciółką zdecydowanie nie wpisywało się w ten schemat. Czy to mogło mieć dla niego jakiekolwiek znaczenie, czy stał się po prostu potworem, który nie liczy się nawet z uczuciami najbliższych? Sprawiło mu przyjemność pogrzebanie własnej przyjaźni i odejście bez słowa wyjaśnienia? Zachowywanie się jak tchórz? Bo jak inaczej nazwać można było jego zachowanie jeżeli doda się do tego fakt, że wyplątał się z rodzinnego spotkania tłumaczeniami, że rano musi wracać do Gdańska i najlepiej będzie jeżeli położy się już spać? Przecież wtedy nie było nawet dwudziestej!

-Karolina, tak bardzo mi przykro. Mogłabym cię pocieszać godzinami, ale obie wiemy, że to nie ma żadnego sensu. Jeżeli liczyłaś, że pomogę ci zrozumieć motywy, którymi on mógł się kierować, to niestety nie mogę ci pomóc. Ostatnio sama gubię się w jego zachowaniu. Nie potrafię ogarnąć, co się z nim dzieje. Nic mi nie mówi. W dodatku udaje, że wie co dla mnie dobre, co chwilę zmieniając zdanie.

-Co masz na myśli?

-Przespałam się z Winiarskim. - Dałam jej chwilę na wydanie z siebie zduszonego okrzyku. Następnie obdarzyła mnie pełnym niedowierzania spojrzeniem i pozwoliła kontynuować. - W starym mieszkaniu Łukasza. Na początku wcale tego nie skomentował. Miałam wrażenie, że totalnie nie ma do mnie o to pretensji. Ale kilka dni temu zrobił mi o to awanturę i ani słowem nie wytłumaczył się dlaczego wcześniej jego relacja była inna. 

Mój wywód zakończyły pierwsze takty "Not Afraid" Eminema wydobywające się z telefonu mojej rozmówczyni. Bez trudu mogłam zauważyć, że na ekranie widnieje wielki napis "Tatko". Roześmiałam się głośno, rozumiejąc, że Pan Mirosław właśnie zaparkował przed bramą z drugiej strony domu i czekał na swoją pijaną córkę, więc nasze rozmowy właśnie zostały zakończone. Wstałam z dotychczas zajmowanego fotela i podeszłam by ją przytulić. Odwzajemniła swój uścisk i jednocześnie szepnęła mi do ucha, że dokończymy następnego dnia. Zawtórowałam jej i odprowadziłam do samochodu. Jej ojciec roześmiany pokręcił głową, gdy tylko dostrzegł stan swojej latorośli i pomachał mi na przywitanie. Następnie pożegnałam się z częścią rodziny Majów i zatrzasnęłam ciężkie drzwi. Odetchnęłam od nadmiaru wrażeń. Było dobrze. To był naprawdę fajny dzień. Pierwszy od dłuższego czasu.

Później jednak odebrałam wiadomość, która sprawiła, że momentalnie przestałam się uśmiechać. Jej treść brzmiała: "O Michałku też jutro porozmawiamy."

Miałam przechlapane. Po co ja w ogóle o tym wspominałam?