[v] spadam za szybko [1]

[rozdział pierwszy - to co nadejdzie]

Mogłabym się założyć o całe szczęście jakie spotkało mnie w życiu, że nie ma na tym świecie człowieka, który chociażby jednej decyzji nie podjął pod wpływem chwili. Nie analizował konsekwencji jakie ze sobą przyniesie, nie brał pod uwagę plusów i minusów, ale po prostu zdecydował i pokornie czekał, co wydarzy się później. Jutro. Następnego dnia. Kiedyś. Po prostu czekał i poddawał się chwili. Nie ma.

Ja dokonałam tysiące takich wyborów. Jedne były lepsze, drugie gorsze, ale z każdego starałam się wyciągnąć jakąś naukę i każdy akceptowałam. Czasami wyzywałam się za nie w myślach, innym razem uśmiechałam z radością i patrzyłam w piękną i lepszą przyszłość. Wiele razy zastanawiałam się co by było gdyby, jak potoczyłoby się moje życie, gdybym chociaż raz zachowała się nieco bardziej rozważnie. Co by było gdybym pierwsze piwo wypiła trochę później, gdybym nigdy nie zapaliła pierwszego papierosa, nigdy nie skręciła żadnego blanta, nie mówiłabym co ślina przyniesie mi na język? Czy gdybym chociaż kilka razy powstrzymała swoje myśli i nie pozwoliła słowom przejść przez moje gardło tak swobodnie, zachowałabym więcej znajomości, miała lepszy kontakt z rodzicami? Co by było gdybym wyśniła sobie inny plan dotyczący mojego życia? Gdyby inne rzeczy mnie inspirowały, gdybym była chociaż troszkę rozważniejsza?

Co i gdyby to dwa nic nie znaczące słowa, ale jeżeli je połączymy mogą męczyć latami. Mogą zatruwać nasze życie w każdej sekundzie jego trwania i nie pozwalać ruszyć nam do przodu. Sprawiają, że wygląda ono zupełnie inaczej. Po prostu jest inne – mamy inne priorytety, odmiennie patrzymy na świat. Nic nie jest takie samo.

Bo właściwie, co by było gdyby nasze wargi tamtego wieczoru się nie połączyły, a spojrzenia nigdy nie spotkały?

/

Łukasz wrócił do Polski i koniecznie chciał kolejny już raz z rzędu uczcić sukces, jaki odniósł z reprezentacją na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie. Alkohol lał się strumieniami, a wieża grała na full najnowsze hity Linkin Park. W salonie jego dość dużego mieszkania w Żorach goście grali w pijanego ping ponga, przekrzykiwali się, śpiewając teksty piosenek i ruszali w nieokreślonych rytmach, które prawdopodobnie miały przypominać taniec.

Nagle ktoś wypchnął najniższego z imprezowiczów z tłumu i krzyknął: „Tańczysz jak pijana żmija.” Wszyscy wybuchnęli śmiechem i wstrzymali oddech, czekając na dalszy rozwój wydarzeń.

-Jak chcesz zobaczyć pijaną żmije, to stań przed lustrem i zakręć się trzy razy. – Odburknął poszkodowany i przybił piątkę z facetem, który porównał go do węża.

Impreza toczyła się dalej, minuty mijały, jedno krzesło wylądowało za oknem, ale całe spotkanie wciąż stało na bardzo wysokim poziomie pod względem kultury, a sąsiedzi przyzwyczajeni do cyklicznych spotkać na metrze kwadratowym u słynnego Kadziewicza, nie reagowali. Każdy przecież chociaż raz w roku może urządzić jakąś huczną imprezę, która nie skończy się interwencją policji, ponieważ miły pan z naprzeciwka ma darmowe na komisariat.

Stałam z boku i obserwowałam, głęboko żałując, że akurat tamtego dnia postanowiłam wesprzeć Łukasza i pocieszyć po najdotkliwszej porażce w życiu. Wiedziałam, że nie będzie siedział i opłakiwał przegranej, bo jego natura najzwyczajniej w świecie mu tego zabraniała, ale miałam również nadzieje, że nie postanowi wykupić wszystkich butelek wódki w promieniu kilometra, nie zaprosi połowy siatkarzy w tym kraju i nie zabierze kluczyków do mojego samochodu, żeby przetrzymać mnie w tym miejscu. Sytuacja wyglądała podle. Ale drink w dłoni smakował wybornie.

Przez całe życie nie potrafiłam zrozumieć dlaczego faceci uważają, że kobiety są dobre w kwestii pocieszania, doradzania czy wspierania. Ja osobiście byłam w tym po prostu kiepska. Kiedy moja przyjaciółka przyszła do mnie zapłakana, tłumacząc, że teraz wszystko się zmieni, stałam skrępowana i delikatnie klepałam ją w ramię, powtarzając, że na pewno będzie lepiej. Z pewnością. A niby skąd mogłam to wiedzieć? Gdyby ktoś zareagował tak na mój mały kryzys egzystencjalny, to prawdopodobnie zostałby wyproszony z pomieszczenia i zamierzony groźnym wzrokiem. Ale się postarałeś, naprawdę. Dlatego nigdy nie zrozumiem w jakim celu ludzie pakują wszystkich do jednego worka i naklejają im karteczkę z napisem: „Jesteś facetem i masz depresję? Odezwij się do najbliższej kobiety w odległości trzech metrów.”. Krzysztof Ignaczak wybrał tamtego dnia akurat mnie.

-Nelka, Neleczka, ty mojaaa.. To był taki waaaaażny turniej, tak nam na tym zależałooo.. – Wydusił z siebie dość sprawie posługując się polszczyzną, mimo upojenia alkoholowego, w którym się znajdował. – Ale nie, Raul postanowił inaczej. A mówiliśmy, że z tego nic nie będzie? Mówiliśmy. – Kontynuował wymachując prawą ręką, którą zdążył uderzyć już trzy osoby. Lewą nie mógł, ponieważ zawiesił ją na moim ramieniu. Bo przecież ważył tylko jakieś sto kilo. Co to dla mnie?

-Krzysiu, o czym ty mówisz?

-No bo Plina powiedział, że skoro w dwa tysiące szóstym trenowaliśmy dwie i pół godziny dziennie i zdobyliśmy srebro, to teraz trzeba trzy i będzie złoto. A Raul to podłapał. – Wyjęczał i stęknął. – Zrujnować taką okazję!

Krzysztof uderzył głową o blat kuchenny i zachrapał trzy razy. Daniel Pliński i Grzesiu Szymański wyciągnęli z szuflady ze sztućcami marker, który nie zmyje się do przyszłego tygodnia, choćby drapał drucianką i zaczęli malować na jego twarzy historie, którą tylko oni mogli zrozumieć. Westchnęłam zrezygnowana, oceniając, że jestem zdecydowanie zbyt trzeźwa, żeby śmieszyły mnie tego typu zagrywki i napełniłam swój kubek wódką z sokiem pomarańczowym, którego szczerze nienawidziłam. Znajdowałam się wśród bandy dzieciaków, którzy zapijali porażkę i smutki w alkoholu i nijak nie mogłam stamtąd uciec. Ten wieczór zapowiadał się naprawdę beznadziejnie.

-Jak się tu znalazłaś? – Dobiegł mnie głos zza pleców. Odwróciłam się i posłałam nieznajomemu zdziwione spojrzenie, próbując udawać jednocześnie, że jego widok nie wywołał we mnie żadnych dziwnych odruchów ciała, przyśpieszonych reakcji czy kompleksów, że ludzie tak perfekcyjni istnieją. Wychwycił mój wzrok i robiąc drinka złożonego z pepsi i whisky, pośpieszył mi z tłumaczeniami. – Imprezy Kadzia odwiedza tylko jeden typ kobiet, a ty zdecydowanie do niego należysz. Jeżeli wiesz co mam na myśli.

Wiedziałam. Ale to nie było ważne. Miał najpiękniejszy uśmiech pod słońcem – szczery, ale też zadziorny, co potęgowało wrażenie, które mógł wywoływać i z pewnością z premedytacją wywoływał na kobietach, tego byłam pewna. Wbrew własnej woli kąciki moich warg wykrzywiły się w półuśmiechu, a ja zamroczona procentami (absolutnie nie mam pojęcia kiedy to się wydarzyło), błyskotliwie stwierdziłam:

-Nie jestem prostytutką.

-Dokładnie to miałem na myśli.

Odetchnęłam z ulgą i automatycznie skrytykowałam się w myślach za tę reakcję. Nie chciałam dawać mu kolejnych argumentów, którymi mógł poprzeć tezę, że podczas naszego pierwszego i bezsprzecznie ostatniego spotkania, nie grzeszyłam inteligencją, kiedy na tacy miałam do zaprezentowania dziesiątki powodów, żeby ta rozmowa nigdy się nie kończyła. Musiałam po prostu troszeczkę się ogarnąć i zacząć myśleć. Myśl, Kornelia.

-Michał. – Wyciągnął w moim kierunku dłoń, którą mocno uścisnęłam.

-Kornelia.

Michał usiadł obok mnie i zaczął bawić się szklanką, z której co jakiś czas upijał łyka swojego magicznego napoju. Przed naszymi oczami średnio co pięć minut przebiegał już ledwo trzymający się na nogach Łukasz i zachęcał gości do dalszej zabawy, ponieważ wciąż było zdecydowanie za wcześnie, żeby wyprosić ich z mieszkania. To niesamowite, ale miałam wrażenie, że człowiek, który siedział ze mną ramię w ramię, towarzyszył mi przez całe życie; znał na wylot; ratował ze wszystkich opresji, których doświadczyłam. Śmialiśmy się z tych samych żartów, milczeliśmy, kiedy sytuacja nie wymagała żadnego komentarza. Jakbyśmy średnio co tydzień spotykali się razem na kawce i rozważali tysiące tematów, które nas łączyły. Mimo że kompletnie się nie znaliśmy.

-Orientujesz się jakoś w sporcie? – Zapytał, kiedy Łukasz kolejny już raz krzyknął, że sport to gówno, przybił piątkę Siezieniewskiemu i wybiegł na korytarz bez butów. Ta porażka naprawdę nie dawała mu spokoju i nikt w żaden sposób nie potrafił go powstrzymać przed robieniem kolejnych kompromitujących rzeczy w swoim życiu. Właściwie nikt nie chciał go powstrzymywać. Niebieskooki wnikliwie mi się przyglądał, czekając na odpowiedź.

-Jakoś.

-Łukasz czuje się winny tej porażki. Uważa, że gdyby bardziej skupił się na siatkówce i podniósł chociaż dziesięć kilo więcej w czasie przygotowań, zablokowałby tę piłkę. Ale tego nie wie nikt. – Powiedział stanowczo i popatrzył na mnie w identyczny sposób. – Może tak po prostu miało być. Może po prostu było nam pisane zostać drużyną, która nie potrafi wygrać dwóch najważniejszych piłek w czteroleciu. Po przegranym ćwierćfinale powiedział, że zagra za cztery lata w Londynie.

-Ze wygracie za cztery lata w Londynie. – Dopowiedziała, naprawdę mocno wierząc, że tak się stanie. Jednocześnie chciałam rozładować atmosferę. Chociaż na chwile. Nie wiedziałam co przyniesie jutro, ale zawsze starałam się być optymistką, mimo że dokładnie zdawałam sobie sprawę z tego, że ten szalony olbrzym może nie wytrzymać kolejnych czterech lat. Zdawałam sobie sprawę z tego, że rozciąga się przed nim pochyła droga w dół i musi naprawdę mocno się zmobilizować, żeby odwrócić jej bieg. Trzymałam więc kciuki i wierzyłam bez opamiętania, że mu się uda. Musiało mu się udać.

Popatrzyłam na Michała z pocieszającą miną. Odwzajemnił gest. Wznieśliśmy kolejny toast, który miał być symbolem lepszego jutra. Wódka nieprzyjemnie drażniła przełyk, organizm wyraźnie sygnalizował, że na dziś koniec z alkoholem. Gdzieś pomiędzy jedną myślą a drugą, poczułam ciepłą dłoń delikatnie odgarniającą pasma włosów z mojej twarzy. A później usta. Gorące, smakujące colą i pistacjami, najbardziej pociągające wargi na całym świecie.

Całowaliśmy się.

_______

Wiecie, bo to będzie takie właśnie luźne opowiadanko. Czasami się będą śmiać, czasami płakać - jak to w życiu momentami bywa. Trochę też się nad nimi poznęcam. Ale przede wszystkim mogę wam obiecać, że to już naprawdę ostatnia opublikowana przeze mnie historia z Michałem w roli głównej. Dlatego jeżeli chcecie wyruszyć z nami w tę ostatnią wspólną podróż, to zapraszam. Może być fajnie. Nie zawsze.